SKCV Nederland

Ja, dit is óók SKCV: kinderen die opgroeien in een warm gezinsverband. De mannen op de bovenstaande foto zijn ex-straatjongens die meer dan 20 jaar geleden door SKCV zijn opgenomen. Midden-achter zien jullie Kesava, het hoofd van de jongensschool en rechts in de hoek, Narayan, de boekhouder, omringd door hun vrouwen, kinderen en de vrouwen en kinderen van andere straatjongens van het eerste uur.

Ik ben een beetje laat met de nieuwsbrief dit jaar. Dat heeft geen duidelijke reden. Laat ik beginnen met het gebruikelijke 'nieuws' dat wij, Robert-Jan, Marie-José en onze zoon Simon, in januari 10 dagen in Vijayawada zijn geweest. Dit keer was onze neef Joost erbij. Hij doet kort verslag van zijn verblijf bij SKCV aan het eind van deze nieuwsbrief. We sliepen in het nachtopvanghuis in de stad en brachten een groot deel van onze tijd door met de kinderen. We hebben veel gepraat met de staf, vooral met Bhakti, de moeder en manager van SKCV. Zoals altijd waren we er thuis en hebben we een mooie tijd gehad.

In februari was ik opnieuw in Vijayawada met een groep Nederlandse blinden en slechtzienden die via de stichting Twin Travel een enigszins aangepaste Zuid India Reis hadden geboekt.  Twin Travel is opgezet voor alleengaande reizigers die weinig of niks kunnen zien. Het reisconcept van Twin Travel ligt min of meer besloten in de naam: voor elke blinde of slechtziende reiziger is er een ziende begeleider die hetgeen hij of zij ziet vertaalt voor zijn niet-ziende dagpartner - de duo's veranderen in principe elke dag. De begeleiders krijgen niet betaald, maar betalen zelf een aanzienlijk deel van hun reis. Zij putten hun reisplezier voor een groot deel uit het begeleiden van een ander en het plezier dat ze daarmee veroorzaken. Ik neem mijn petje voor ze af! Het was een mooie, intensieve reis waarvan iedereen heeft genoten en waarvan ik veel heb geleerd. Bianca van Raaij, was één van de (blinde) deelnemers. Ik heb haar gevraagd een verslag te schrijven van ons bezoek aan SKCV. Dat verslag is een onderdeel van deze nieuwsbrief.

Deze nieuwsbrief meandert van het ene naar het andere onderwerp. Ik begin met de overdenking van het toenemend problematisch gedrag onder oudere jongens. Dit n.a.v. het verblijf en de werkzaamheden van Simon bij SKCV, deze zomer. Daarna vertel ik kort iets over de inkomsten en uitgaven van de stichting SKCV Nederland, waarin ik apart aandacht besteed aan het zgn. OSA project (zie ook vorige nieuwsbrieven). Onder de kop '2012 een bewogen jaar' geef ik o.a. aandacht aan enkele dramatische gebeurtenissen die dit jaar plaatsvonden en wat de gevolgen daarvan waren op organisatorisch gebied. Het genoemde verslag van Bianca vormt een mooie afsluiting en het korte verhaal van Joost doet dienst als uitsmijter.

Het gaat goed met SKCV! Dat geldt met name voor het werk voor en door de kinderen, het dagelijkse reilen en zeilen op de scholen, in het jongensdorp, in het meisjeshuis en in de nachtopvang. Helaas waren er de afgelopen drie jaren, op de achtergrond wat bestuurlijke en organisatorische problemen. Het is wat gewaagd, maar toch wil ik deze nieuwsbrief beginnen met het benoemen van die problemen.

Twee jaar geleden, op 1 juni 2009, is Matthew Norton, de vader van SKCV, gestorven. Ondanks zijn inspanningen om zichzelf al tijdens zijn leven overbodig te maken, heeft zijn ziekte en dood gevolgen voor de organisatie gehad. In de wonderlijke, harmonische oase die SKCV is, leek het alomtegenwoordige Indiase wantrouwen niet te kunnen doordringen. Jammer genoeg ging de aftakeling en dood van Matthew samen met geruchten en roddels. Mensen binnen de organisatie werden verdacht gemaakt met als doel om iedereen op stang te jagen. Dat lukte voor een deel: de geruchten brachten het slechtste naar boven bij enkele lokale stichtingsbestuurders – die vooral bezorgd waren om hun goede naam. En zo kwam het Indiase wantrouwen ook binnen de oase van SKCV terecht. Ondertussen is het gedoe alweer een hele tijd geleden, maar de naweeën zijn nog voelbaar.

Bekijk deze nieuwsbrief online.

Ook dit jaar ben ik (Robert-Jan) weer met mijn gezin bij SKCV in Vijayawada op bezoek geweest. De maanden daarvoor waren zwaar voor SKCV, onder andere vanwege de overstromingen die in oktober het jongensdorp hadden getroffen. De uiteindelijke schade aan gebouwen, infrastructuur en inboedel wordt geschat op ongeveer € 14,000. Een veel groter verlies was de dood van Matthew, de vader en stichter van SKCV, op 1 juni (2009). Ondanks Matthew's grote inspanningen om zich nog tijdens zijn leven overbodig te maken, wordt zijn aanwezigheid door velen enorm gemist. Maar het leven gaat ook bij SKCV 'gewoon' door. We hebben tijdens ons 10 daags verblijf in Vijayawada veel gepraat met Bhakti, de vrouw (weduwe) van Matthew, met stafleden en met lokale stichtingsbestuursleden, zoals de altijd prominent aanwezige ex-burgemeester van Vijayawada, Dr. Shankar. De conclusie uit die gesprekken is dat alles snel weer bij het oude zal zijn.. en in dit verband is dat heel positief bedoeld.

Ondertussen is er van de schade aangericht door de overstromingen niks meer te zien. Ik wil iedereen in Nederland die middels een financiële bijdrage heeft meegeholpen aan het herstel heel hartelijk bedanken! Ook het nachtopvanghuis in de stad is grondig opgeknapt (dat was hard nodig) en enkele mankementen aan het betrekkelijk nieuwe meisjeshuis zijn verholpen.

Bekijk deze nieuwsbrief online.

Matthew Norton, de vader van SKCV is gestorven

Op 1 juni 2009, na een val in zijn huis in het jongensdorp, is de oprichter en vader van SKCV, Matthew Norton, op 56 jarige leeftijd gestorven. De lezers van de SKCV Nieuwsbrief weten dat Matthew al geruime tijd door gezondheidsproblemen werd geplaagd. Enkele jaren geleden werd duidelijk dat hij botkanker had. Gezien de pijn, het ongemak, de onmacht en de frustratie waarmee die ziekte gepaard ging, was het eigenlijk wel mooi geweest. Dat neemt niet weg dat zijn dood voor de kinderen van SKCV, de ex-straatjongens die nu de kern van de organisatie vormen en Bhakti, zijn vrouw, een enorme klap was.

Dit is de zesde nieuwsbrief van SKCV Nederland. Het werd hoog tijd. Er is weer genoeg om over te schrijven. De nieuwsbrief van 2007, die tot voor kort op deze pagina te vinden was, heb ik toegevoegd aan het nieuwsbrief-archief (zie linker marge). Dat archief bevat ondertussen een schat aan informatie en verhalen.

jongens in de groentetuin

In deze nieuwsbrief doe ik (Robert-Jan) kort verslag over ons jaarlijks verblijf in Vijayawada in het begin van dit jaar, met daarin aandacht voor de lang verwachte, grote opening van het meisjeshuis. Na dat verslag komt KP (Keepie: Krishna Prasad), aan het woord. KP is een ex-straatjongen van het eerste uur die al jaren een belangrijke rol in de organisatie van SKCV vervult. Hij vertelt hoe hij bij SKCV terecht is gekomen en wat er sindsdien met hem is gebeurd. KP verzamelt al geruime tijd statistische gegevens die een licht kunnen werpen op bijvoorbeeld de mate waarin van de hulp van SKCV gebruik wordt gemaakt. Hij heeft me voor deze nieuwsbrief wat cijfers gestuurd en ik heb ze in een overzichtelijke alinea verwerkt. Na die cijfers volgen er enkele korte SKCV-nieuwsberichten. Het laatste stuk van deze nieuwsbrief komt van Mieke Greefhorst. Mieke is een oud-vrijwilligster. Ze was na zeven jaar weer even terug bij SKCV. Samen met Wim, haar man, en hun drie kinderen heeft ze daarvoor de beruchte zomer van Vijayawada getrotseerd. Ondanks de hitte hebben ze een hele mooie tijd gehad.